Soms voel je diep vanbinnen dat het tijd is voor iets anders. Niet omdat alles verkeerd gaat, maar omdat je jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt. Je leeft, je functioneert, je doet wat moet, maar echt voelen doe je nauwelijks nog. Dat was het punt waarop ik stond toen ik besloot dat het anders moest. Ik wist niet precies hoe, maar ik wist wel dát er iets moest veranderen.
Een reis leek mij de beste manier om letterlijk afstand te nemen en opnieuw ademruimte te vinden. Geen gewone vakantie, maar een reis met betekenis. Zo kwam de fotografie reis naar Zuid-Afrika van White Lion Retreats op mijn pad. Zonder precies te weten wat mij te wachten stond, schreef ik me in. Wat begon als een sprong in het onbekende, werd uiteindelijk een van de meest bijzondere ervaringen van mijn leven.
Van overleven naar leven
Als alleenstaande mama ben ik altijd bezig. Werk, huishouden, afspraken en zorgen vullen mijn dagen. Mijn kindje komt altijd op de eerste plaats, en dat doe ik met liefde. Maar ergens onderweg was ik mezelf voorbij beginnen lopen. Ik stond altijd aan, maar gunde mezelf nauwelijks rust.
Vorig jaar kreeg ik een burn-out. Mijn lichaam trok aan de noodrem en ik kon niet anders dan luisteren. Het was confronterend, maar ook nodig. Ik besefte toen hoe weinig aandacht ik mezelf al die tijd had gegeven. Ik kon zo niet verder en wilde niet blijven overleven in plaats van leven.
Ik nam een beslissing die alles veranderde: ik moest tijd maken voor mezelf, hoe moeilijk dat ook voelde. Niet uit luxe, maar uit noodzaak. En wat was er beter dan eens echt alleen op reis te gaan, met aandacht voor mezelf?
Net in die periode zag ik de fotografie retreat van White Lion Retreats in Zuid-Afrika voorbijkomen. Het idee raakte meteen iets in mij. Zuid-Afrika was geen onbekend land voor mij. Als twintiger deed ik er ooit vrijwilligerswerk in een schooltje, en dat had een diepe indruk nagelaten. De cultuur, de mensen en het landschap hadden mij toen al geraakt.
Daarnaast had ik ooit een camera met verschillende lenzen gekocht, maar ik had mij er nooit echt in verdiept. Ik fotografeerde op gevoel, maar miste kennis en vertrouwen. Deze fotografie reis Zuid-Afrika voelde als de perfecte combinatie van alles wat ik nodig had. Reizen, leren en helen.
Ik twijfelde niet lang en schreef me in.
Een eerste stap richting het onbekende
Voor vertrek volgde ik samen met een andere vrouw een beginnersessie. Zij bleek toevallig uit dezelfde streek te komen als ik. Dat gaf meteen een vertrouwelijk gevoel. Sarah begeleidde ons tijdens deze sessie en leerde ons de basis van fotografie. Sluitertijd, diafragma en ISO werden ineens geen mysterieuze begrippen meer.
De sessie was niet alleen leerzaam, maar ook gezellig. We deelden ervaringen en lachten veel. Nadien sloten ook de andere vrouwen aan voor een lunch. Ondanks de verschillen in ervaring voelde ik geen enkele afstand. Integendeel, er hing een fijne, warme energie.
Na die dag had ik een supergoed gevoel. Ik voelde dat dit een reis zou worden die verder ging dan alleen fotografie.
Vertrek met zenuwen en vertrouwen
Op 11 november was het zover. Ik vertrok samen met een groep vrouwen op mijn eerste groepsreis ooit. Ik wist niet wat ik moest verwachten en dat maakte me zenuwachtig. Maar eenmaal op de luchthaven, en na een kleine vertraging en een paar wijntjes, voelde ik het vertrouwen groeien.
We praatten, lachten en leerden elkaar kennen. Het voelde snel vertrouwd, alsof we elkaar al langer kenden. Mijn fotografie reis Zuid-Afrika was nu echt begonnen.
Na een lange vlucht kwamen we aan op de farm van onze lodge. Onze ranger pikte ons op en bracht ons via een rit door het Welgevonden Game Reserve naar de lodge. Onderweg zagen we een luipaard langs de weg. Dat werd meteen onze eerste safari, al was ze puur toeval.
Moe maar voldaan kwamen we aan bij de lodge, waar het personeel ons zingend verwelkomde. Ik voelde me onmiddellijk thuis. Die avond kropen we vroeg onder de wol. De kamer was prachtig en we hadden zelfs een privé zwembadje. Ook het delen van een kamer, waar ik eerst wat schrik voor had, verliep verrassend vlot.
Leven op het ritme van de natuur
De rest van de week stonden onze dagen volledig in het teken van safari’s. Elke ochtend en elke avond trokken we opnieuw het park in, telkens met een andere lichtinval en een andere sfeer. Voor vertrek had ik me wel afgevraagd of ik hele dagen safari niet beu zou worden. Al snel bleek dat die gedachte totaal onnodig was. Geen enkele rit was hetzelfde en elke safari bracht nieuwe verrassingen.
Ondanks het wisselvallige weer hadden we uitzonderlijk veel mooie ontmoetingen met dieren. We zagen niet alleen de Big Five, maar ook talloze andere soorten die onze dagen kleur gaven. Van nieuwsgierige zebra’s tot statige giraffen en speelse apen in de bomen. Telkens opnieuw voelde ik diezelfde verwondering, alsof ik het allemaal voor het eerst zag. Het landschap veranderde voortdurend en bood keer op keer nieuwe composities voor onze foto’s.
Tijdens de safari’s werd het mij steeds duidelijker hoe klein je jezelf voelt in zo’n overweldigende omgeving. Je zit daar midden in de natuur, omringd door pure kracht en schoonheid. Dat je net op zo’n plek mag fotograferen, maakt je nederig en intens dankbaar. Het bracht me in het moment, weg van het denken, weg van het plannen. Alleen maar kijken, voelen en vastleggen. Dit was loslaten in zijn puurste vorm en precies wat ik nodig had.
Sarah was tijdens elke safari aanwezig om ons te begeleiden. Wanneer iemand twijfelde over instellingen of scherpstelling, was ze er meteen bij. Ze legde alles rustig uit en gaf tips, steeds met veel geduld en liefde voor het vak. Ik voelde me daardoor veilig om vragen te stellen en dingen uit te proberen. Het maakte het leerproces zoveel fijner en ontspannen.
Vrijheid in fotografie en keuzes
Voor vertrek hadden we een bundeltje met oefeningen gekregen van Sarah. Deze waren volledig vrijblijvend en je mocht zelf kiezen wat je ermee deed. Dat vond ik persoonlijk een fijne aanpak. Ik hou er minder van om in groep specifieke opdrachten te moeten uitvoeren. Voor mij was het al meer dan genoeg om bezig te zijn met mijn instellingen en composities.
Ik wilde fotograferen wat mij raakte, niet wat moest. En net dankzij die vrijheid kon ik mijn eigen stijl ontdekken. Het was bevrijdend om daarin mijn eigen weg te mogen volgen. Niemand keek vreemd op als je even alleen wilde zijn. Niemand had verwachtingen over wat je moest vastleggen. Dat zorgde voor rust in mijn hoofd en ruimte om creatief te zijn.
Deze vrijheid maakte mijn fotografie reis Zuid-Afrika zoveel persoonlijker. Het voelde niet als een les volgen, maar als een reis maken in mezelf, met mijn camera als begeleider.
Koffie in de bush en zonsondergangen met champagne
Tijdens de safari’s stopten we un de ochtend voor een koffiepauze in de bush. ’s Avonds werd dat een echte sundowner, aka een aperitiefje midden in de natuur. Dat waren momenten waarop we echt samenkwamen als groep. We spraken over wat we hadden gezien, over wat ons geraakt had en over hoe iedereen de dag had ervaren.
Twee keer werden we extra verrast. Eén ochtend stonden er plots twee mannen pannenkoeken te bakken midden in de bush. Het gevoel dat je daar stond, met een tas koffie in de hand en verse pannenkoeken voor je neus, was onwerkelijk. Alsof je in een film terechtgekomen was.
Een andere avond kregen we een champagne sundowner aangeboden. We stonden met z’n allen te genieten van een vurige zonsondergang terwijl we een glaasje champagne in de hand hadden. Met kleine hapjes erbij en een uitzicht dat je nooit meer vergeet. Dat soort momenten kan je niet plannen, maar ze nestelen zich wel voorgoed in je hart.
Tussen adrenaline en vertragen
Tussen de safari’s door was er ruimte voor vrije tijd. Dat was nodig, want de indrukken waren intens en de dagen soms zwaar door de emoties. Je kon je terugtrekken in je kamer, sporten in de fitness, zwemmen of een massage boeken.
Het main zwembad van de lodge was een plek apart. Regelmatig kwamen daar olifanten drinken en dan stond je ineens oog in oog met deze indrukwekkende dieren. Dat was telkens weer zo bijzonder. Je kon ook gewoon even niets doen. Geen planning, geen verplichtingen. Enkel rust en tijd voor jezelf.
Ook twee keer was er persoonlijke begeleiding met Sarah. Tijdens deze momenten kon je haar alles vragen en kreeg je gerichte feedback. Ik gebruikte die momenten om te leren werken met Lightroom. Foto’s bewerken bleek een wereld apart. Het gaf mij zoveel voldoening om mijn beelden echt tot leven te zien komen op het scherm.
Zwemmen in de ziel van de bush
Eén namiddag werd letterlijk het hoogtepunt van mijn reis. Terwijl we ontspannen aan het zwembad lagen, verschenen er ineens maar liefst 93 olifanten. Ze kwamen drinken, spelen en badderen vlak bij onze lodge. Het was zo’n surrealistisch moment dat ik eerst niet wist wat te doen.
Ik legde spontaan mijn camera neer en voelde maar één ding: ik moest het water in. Dat moment was voor mij geen foto waardig, maar pure beleving. Ik voelde me zo sterk verbonden met deze dieren, alsof mijn hart even stil stond. Olifanten raken mij diep en dat weet ik al lang, maar dit overtrof alles.
Dat beeld staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Niet op mijn geheugenkaart, maar in mijn ziel.
Verwend worden zonder schuldgevoel
Gedurende de dag werden we ongelooflijk verwend met eten en drinken. Elke ochtend na de safari stond er een uitgebreid ontbijt klaar. Er was zowel een buffet als à la carte opties. ’s Middags kregen we een lichte lunch en ’s avonds een volledig driegangenmenu.
Ook de dranken waren inbegrepen en alles was tot in de puntjes verzorgd. Het voelde zalig om nergens aan te moeten denken. Geen boodschappen, geen koken, geen afwas. Geen huiswerk controleren of was draaien. Gewoon aanschuiven en genieten.
Dat alleen al was voor mij een luxe. Als alleenstaande mama ben ik altijd bezig met zorgen voor anderen. Hier mocht ik gewoon ontvangen.
Vrouwen met verhalen en zachte kracht
Het avondmaal werd al snel het moment waarop we elkaar echt leerden kennen. Niet oppervlakkig, maar diepgaand. We deelden onze verhalen, onze worstelingen en onze dromen. Ik was verrast hoeveel vrouwen met gelijkaardige struggles rondliepen.
Er waren burn-outs, scheidingen, verlies, twijfel en het zoeken naar zichzelf. Toch was er ook veerkracht, humor en veel zachtheid. Ik voelde me gedragen door deze vrouwen en vooral begrepen. Niet raar, niet anders, maar gewoon mens.
Mijn fotografie reis Zuid-Afrika werd zo ook een helende reis in verbinding met andere vrouwen. Dat maakte alles nog rijker.
Een afscheid met een gouden randje
De week vloog voorbij. Veel te snel. Ik had gerust nog langer kunnen blijven, want ik voelde eindelijk rust in mijn lichaam. Toch was ik ook dankbaar voor alles wat ik had mogen ervaren.
Ik keerde terug met prachtige foto’s, zelfs als beginner. Maar vooral kwam ik terug met herinneringen die mij altijd zullen bijblijven. En als kers op de taart hield ik er een hechte vriendschap aan over. Een vriendschap die nu al toekomstplannen heeft.
Samen met haar schreef ik me intussen al in voor het volgende fotografie retreat naar Sri Lanka. Ik ben dus opnieuw aan het aftellen, met kriebels in mijn buik.
Deze reis heeft mij veranderd. Stilletjes, maar blijvend. En daarvoor zal ik altijd dankbaar zijn.
Voel jij ook dat het tijd is om te vertragen en dieper te verbinden: met jezelf, met anderen, met wat je écht raakt? Laat je dan meenemen op een van onze fotografie retreats en ontdek wat er in stilte mag ontstaan.
