Soms vind je iets waar je niet naar op zoek was. Zo begon mijn liefde voor fotografie, niet gepland maar gevonden onderweg. Twee keer mocht ik deelnemen aan een White Lion Travel Women fotografie retreats: eerst in het ruige, adembenemende Zuid-Afrika, later tussen de warme kleuren en geuren van Marrakech.
Wat begon als een avontuur ver weg van huis, werd een reis naar binnen. Tussen het licht, de stilte en de mensen die ik ontmoette, leerde ik niet alleen beter kijken door mijn lens, maar ook naar mezelf.
Een reis die meer was dan ik had verwacht
Vorig jaar trok ik mee op het White Lion fotografie retreat in Zuid-Afrika. De begeleiding was in handen van reisfotograaf Sarah De Gheselle. Eerlijk gezegd ging ik niet mee om te fotograferen. Fotografie boeide me niet echt. Ik hield van mooie beelden, ja, maar ik was nooit degene die ze maakte.
Mijn echte motivatie lag ergens anders. Ik voelde een diepe band met Zuid-Afrika. Iets in dat land raakt me telkens opnieuw. De natuur, de dieren, de mensen, de stilte tussen de geluiden van de savanne. Ik wilde terugkeren naar dat gevoel van verbondenheid dat ik er eerder had ervaren.
Toch werd dat retreat iets anders dan ik had verwacht. Er gebeurde iets subtiels maar krachtigs. Ik voelde rust, maar ook een nieuwe nieuwsgierigheid. De anderen waren zo gepassioneerd over fotografie. Hun ogen lichtten op als ze een perfect moment vastlegden. Die passie werkte aanstekelijk.
De klik met fotografie
Ik probeerde wat mee te doen met mijn smartphone. Het voelde een beetje stuntelig, maar ik genoot wel van het proberen. Toen ik later de resultaten van de anderen zag, voelde ik iets in mij bewegen. Hun foto’s hadden diepte, emotie, licht. Ze vertelden verhalen. En ik dacht: dat wil ik ook kunnen.
Na dat retreat keerde ik naar huis terug met meer dan herinneringen. Er was een zaadje geplant. Een klein vonkje dat bleef branden. En toen White Lion Travel en Sarah De Gheselle aankondigden dat ze een nieuw fotografie retreat in Marrakech organiseerden, wist ik het meteen. Ik moest mee.
Voorbereiding en groei
Dit keer wilde ik het anders aanpakken. Ik haalde mijn oude camera en lenzen van onder het stof. Ik poetste ze, bekeek ze aandachtig, alsof ik ze voor het eerst zag. Ik schreef me in voor de beginnerssessie, nog voor het vertrek.
Die eerste les was een openbaring. Niet omdat ik meteen alles begreep, integendeel. De technische termen dwarrelden door mijn hoofd: diafragma, sluitertijd, ISO. Ik probeerde het te volgen en maakte notities. Toch voelde ik me soms wat verloren.
Maar het mooie was dat ik niet alleen was. Iedereen zat in datzelfde leerproces. En dat schept een band. We leerden samen onze camera’s kennen, maar ook elkaar. Er werd veel gelachen, soms gezucht, maar vooral gedeeld. De sessie werd afgesloten met een heerlijke lunch. Rond de tafel groeide het gevoel van samenhorigheid.
De eerste stap in Marrakech
Toen we aankwamen in Marrakech, voelde ik die typische spanning. De stad ademde energie. Overal kleur, geluid, geur. En daar stond ik, met mijn camera in de hand, een beetje onzeker. Ik durfde niet goed beginnen. Wat als ik alles verkeerd deed? Wat als mijn foto’s nergens op leken?
Sarah merkte het meteen. Ze moedigde me aan om gewoon te proberen. “Fotografie begint met kijken,” zei ze. “Niet met perfect zijn.” Die woorden hielpen. Ook de andere deelnemers spraken me moed in. Ze hielpen met het instellen van mijn camera, legden geduldig dingen uit.
En toen gebeurde het. Een klik, letterlijk en figuurlijk. De eerste foto die echt goed voelde. Het licht, de compositie, de sfeer. Ik keek op mijn scherm en dacht: hé, dat is best mooi. Op dat moment wist ik dat ik iets had ontdekt wat ik niet meer wilde loslaten.
Oefenen, kijken, voelen
Vanaf dan was het oefenen geblazen. En eerlijk, in een omgeving als Marrakech en de Ourika-vallei is dat geen straf. Overal is er iets te zien. De kleuren van de medina, het stof dat danst in het zonlicht, de glimlach van een marktkramer.
Ik begon te merken dat fotografie meer is dan techniek. Het is een manier van kijken. Je leert vertragen. Je ziet plots kleine dingen die je anders voorbij zou lopen. Een kind dat lacht. Een kat die op een muur ligt te soezen. Het licht dat zacht door een raam valt.
Tussen het fotograferen door genoten we ook van andere momenten. Shoppen in de drukke souks, verdwalen in de smalle straatjes, thee drinken op een dakterras. Soms lagen we gewoon aan het zwembad, in stilte, nagenietend van de dag. En elke avond was anders. Soms luid en vol verhalen, soms stil en diep.
De kracht van verbinding
Wat me het meest raakte, was de verbondenheid binnen de groep. We begonnen als vreemden, maar al snel voelde het anders. Er was ruimte om te delen, om te lachen, om kwetsbaar te zijn.
Tijdens één van de avonden zaten we rond een tafel onder een hemel vol sterren. We praatten over wat ons dreef, over onze dromen, over wat we wilden loslaten. Het was geen gewone reis. Het voelde als een reis naar binnen.
De laatste avond was magisch. De volle maan stond hoog aan de hemel, en toevallig sliepen we die nacht in de woestijn. Er was geen stadsgeluid, enkel wind en stilte. We besloten een vrouwencirkel te houden. Zo zaten we in een kring rond een klein vuur. Ieder van ons sprak uit wat ze wilde loslaten en welke intentie ze wilde zetten voor de komende maand.
De woorden, het vuur, de maan, alles voelde juist. Alsof het universum even meeluisterde. Er vloeiden tranen, maar ook veel dankbaarheid. Ik voelde me deel van iets groters.
De ochtend in de woestijn
De volgende ochtend was sereen. De zon kwam langzaam op boven de zandduinen. De lucht kleurde van paars naar goud. Iedereen was stil. Sommigen namen hun camera, anderen zaten gewoon te kijken. Ik deed beide.
Ik zette mijn camera aan en begon te fotograferen. Niet om het perfecte beeld te maken, maar om dat moment te bewaren. Het licht, de stilte, de warmte op mijn huid. Alles voelde puur.
Die foto’s zijn niet technisch perfect. Maar als ik ze bekijk, voel ik opnieuw die rust. En dat is wat fotografie voor mij is geworden: een vorm van voelen.
Wat ik leerde
Ik ging mee op het eerste retreat zonder echte interesse in fotografie. Nu is dat helemaal anders. Fotografie is voor mij een manier geworden om te verbinden. Met de wereld, met anderen, maar vooral met mezelf.
Ik heb geleerd dat het niet gaat om dure apparatuur of perfecte instellingen. Het gaat om zien. Om even stilstaan. Om het moment toelaten zoals het is.
Ook leerde ik dat groei niet lineair is. Soms denk je dat je niets begrijpt, en dan ineens valt alles op zijn plaats. Dat gebeurde letterlijk in Marrakech. Eén klik, één moment van inzicht.
Terugkijkend
Als ik terugdenk aan die reis, voel ik vooral dankbaarheid. Voor White Lion Travel die deze mooie retreat organiseerde. Voor Sarah die ons begeleidde met zoveel warmte en kennis. Voor de groep, die zorgde voor steun en plezier. En voor mezelf, omdat ik de stap durfde zetten.
Ik besef nu dat fotografie niet zomaar een hobby is. Het is een manier van leven. Het leert je kijken met andere ogen. Het herinnert je eraan dat schoonheid overal is, als je maar aandacht hebt.
Marrakech heeft me dat geleerd. De chaos, de kleuren, de mensen, de stilte van de woestijn, het was een les in contrasten. En precies dat maakt fotografie zo boeiend.
En nu?
Ik heb mijn doel gezet. Ik wil me verder verdiepen in fotografie. Ik oefen zoveel ik kan. Soms in mijn eigen stad, soms in de natuur. Ik experimenteer met licht, met perspectief, met emoties.
Er zijn nog momenten van frustratie. Soms lukt het niet, soms voelt alles technisch. Maar dan denk ik terug aan die ochtend in de woestijn. En dan weet ik weer waarom ik dit doe.
Fotografie brengt me naar rust. Het helpt me om echt aanwezig te zijn. En dat is misschien wel de mooiste les die ik kon leren.
Slotgedachte
Wat begon als een toevallige reis, werd een innerlijke transformatie. Ik vertrok zonder verwachting en keerde terug met een nieuwe passie.
Soms ontdek je iets pas als je het probeert. Soms is het niet het plan dat je leidt, maar het gevoel dat zegt: ga gewoon mee.
Dat deed ik, twee keer. En beide keren bracht het me dichter bij mezelf.
Dus ja, ik ben nog steeds dezelfde persoon die ooit met haar gsm probeerde mee te doen. Maar nu heb ik een camera, een open hart en een blik die anders kijkt.
De wereld is niet veranderd. Ik wel.
Voel jij ook dat het tijd is om te vertragen en dieper te verbinden: met jezelf, met anderen, met wat je écht raakt? Laat je dan meenemen op een van onze fotografie retreats en ontdek wat er in stilte mag ontstaan.
